ایرانیان و رؤیای قرآن پارسی
محمود فتوحی رودمعجنی تهران: انتشارات سخن. 1403 / 243 ص
از دیرباز شنیده‌ایم و همچنان تا به امروز می‌شنویم که «شاهنامه، قرآنِ عجم است»؛ «مثنوی، قرآنِ پارسی است»؛ «دیوان حافظ، لسان‌الغیبِ پارسی‌زبانان است». این گزاره‌ها همه گویای این واقعیت است که پارسی‌گویان از دیرباز تا به امروز، رؤیای دستیابی به یک اَبـَرمتنِ وَرجاوندِ پارسی را در سر می‌پرورانده‌اند؛ کتابی پارسی که از شأنِ فرهنگی و فَـرَّه‌مندی یک متنِ آسمانی برخوردار باشد. این رؤیای دیرین و پایدار با چیرگی گفتمان دین اسلام و زبان عربی بر فضای سیاسی و دینی سرزمین‌های پارسی‌گویان، زاده شده و در بستر تاریخ هزار و دویست‌ سالۀ ادبیات پارسی دری هر‌از‌گاهی از گفتار و نوشتار یکی از سخنوران سرشناس پارسی‌گوی سربرآورده است.