یکی از پیامدهای اولویت دادن به پژوهش در دانشگاهها، غفلت از مسألهی آموزش، بویژه در دورههای کارشناسی است. در این موضوع کاروند تصمیم گرفت سخن نگوید بلکه دیدگاه میهمانان را بشنود و نظرهای سنجیده و مؤثر را از بخش نظرات به صفحه اصلی بیاورد.
شما چه میگویید؟
نظر میهمانان
باید به زبان انگلیسی و فقط انگلیسی نوشت تا به درجات اعلای علمی رسید. این روزها این "دربایَست" برای تعامل با جهانِ علم و علمِ جهانی انکارناپذیر است. حَتمیّتی ناگزیر پیش روی ما نهاده شده است. در پایگاههای علمی ISI, و Scopus و نمایهسازهای Q1, Q2, Q3 عمدتاً فرآوردههای علمی به زبان انگلیسی اعتبار و شاخص تأثیر میگیرند. اگر به زبان چینی که پر گویشورترین زبان جهان است مقاله بنویسیم و یا به فرانسوی که به شیوایی و ادبیت شُهره است یا به آلمانی که قابلیت وصفناپذیری برای فلسفیدن دارد و یا به زبانهای روسی، عربی و اسپانیول بنویسیم در نمایههای برتر علمی نه مخاطبی خواهیم یافت و نه شاخص تأثیری؛ نه دانشگاهمان ...
بیایید اعتراف کنیم که در دانشگاه ما رویکردهای دیوانسالارنه به علم بسی نیرومندتر از گفتمانهای علمی است. برای ایضاح مطلب بایسته است دو مفهوم «سازمان علمی» و «گفتمان علمی»[1] را از هم جدا کنیم. سازمانی علمی و دیوانسالاری علمی، عالم را چونان کارگر میبیند و خود را کارفرما. ارزشهایش را بر نظام پاداشدهی بنا میکند. نگاه بوروکراتیک و سازمانی به علم مبتنی بر سود اِنگاری و سوداگری است؛ با راتبه و مقرری علم و عالم را ردهبندی میکند. حال آن که عالم واقعی در صفتِ علم مستغرق
کاروند با وجود فیسبوک با امکانات خوبش و تلگرام با وجود سهولت و سادگی و سرعتش اما همچنان وبلاگ را ترجیح میدهد. زیرا که ساختار وبلاگ
1. واقعیت را با تمام سختیهایش پیش روی ما میگذارد.
2. برای شخص کاروند مجالی است تا تعامل همراه با مدارا و تحمل را تمرین کند.
3. امکان بیان آزاد در نقاب و بدون هراس را فراهم میکند. گوینده در پرده است و گفتار بر پرده.
4. مطالب و نظرات برای مدت طولانیتری در دسترس همگان هست و به سرعت از بین نمیرود.
5. اما زیباترین تجربهی من در وبلاگنویسی، ظهور پدیدهی «نقابدارن خردمند»