سبکهای ادبی هر کدام مولود نگرشی هستیشناسانه یا دیدگاهی ایدئولوژیک هستند. سبک هندی نیز علاوه بر زمینة اجتماعیاش، زمینههای فکری و فلسفی خاص خود را دارد. شاعر سبک هندی جهان خیالی خود را با دقت در امور جزئی میسازد. نگاه شاعر بیش ازآن که به روایتهای بزرگ و انتزاعهای کلان هستیشناختی مشغول باشد به ساختن جهانهای خرد خیالی دلبسته است.
«به روي بالش هر نقطه از اوراق ديوانش
سرشوريدة صد لعبت مخمور را ديدم
چو کردم ديده را باريک اندر دقت شعرش
خيال جنبش مژگان چشم مور را ديدم»
(طالب آملی، دیوان، 708).
ایماژها در این سبک، به جهانهای بزرگ و لایتناهی اشارتگر نیستند، از این رو این سبک چندان به رازهای ناگشوده و رمزهای بزرگ عوالم غیب کاری ندارد. در این دیدگاه، دنیای معنی نه در جهان بیکرانة متافیزیک، بلکه در خیال شاعرست. شعرِ طرز تازه، ایدئولوژیک نیست زیرا کمتر بر آگاهی جمعی و ناخودآگاه قومی و اسطوره و بیشتر بر حافظة فردی و تجربة شخصی متکی است. حافظة جمعی مبتنی بر آگاهی گروهی و نظام نشانهشناختی جمعی است. آن بخش از سبک هندی که ادامة سبک عراقی و سنت شعری فارسی است از نظر اندیشه، درونمایة عرفانی و اخلاقی دارد و از لحاظ تخیل و تصویرگری نیز بر مدار عناصر سنتی و کلیشهای میچرخد. صرف نظر از بیدل دهلوی و تنی چند از شاعران صوفی مشرب هندی، هرچه ازقرن دهم به جانب قرن دوازدهم می آییم شعر سبک هندی از اخلاقیات ایرانی و محتوای عرفانی فاصله می گیرد و در جریان طرز خیال (شاخة هندی) به جانب استقلال زیبایی شناختی هندی پیش می رود.
ز چاک دانة خرما شد این قدر معلوم
که از وفا دل سخت شکرلبان خالی است
(دیوان بیدل، )
